15. ORDU GÜNLERİ

Her yıl genellikle Ekim veya Kasım aylarında İstanbul’da Ordu günleri yapılmaktadır. Amaç halen Ordu’da yaşayanlar ile Ordulu olup da İstanbul’da yaşayanlar arasında kaynaşmayı sağlamak, özellikle İstanbul’da yaşayan Orduluların kökenine ve kültürüne bağlılığını devam ettirmek gibi nedenlerdir. Bu yıl 15, 16, 17 ve 18 Ekim günleri yani geçen hafta yapılmıştır. İlk yapıldığından bu yana hep savunucusu olmuşumdur. Halen de çok faydalı olduğunu düşünenlerdenim. Yapılmalıdır. Yapılmaya devam edilmelidir. Ancak bu yıl gerek şahsen bende ve gerekse görüştüğüm katılımcılarda farklı bir görüş oluşmuştur. Şöyle ki: Yukarda belirttiğim gibi en büyük amaç İstanbul’da yaşayan Orduluların kültürüne bağlılığını korumak ve güçlendirtmektir. Hal böyle olunca da insanlar (Bu yıl Yeşilköy, Atatürk Hava Alanında yapılmıştır) Tuzla’dan, Pendik’ten, Esenyurt’tan, Silivri’den o kadar yolu kat edip gelmektedirler. Alana ilk girdiklerinde Kayseri’nin sucukları ile karşılanmaktadırlar. Dış bahçede yiyecek içecek kısmında ise Akdeniz Bölgesinin içli köftesi ile ağırlanmaya çalışılmaktadır. Sevgili başkan bu yıl Ordulu olmayan sadece iki reyon olduğu yolunda açıklama yapmıştır. Ancak maalesef yine her telden şarkılar dinlemek zorunda kalınmıştır. Bu işlerin bir maliyetinin olduğu, bu maliyetleri karşılamak için gelir getiren yollara başvurmak gerektiğini bilenlerdeniz. Bu organizasyonu yapanların iyi niyetlerinden de kuşkumuz yoktur. Aksini iddia edenlerin samimiyeti konusunda tereddütlerimizi dile getirmekten çekinmeyiz. Ancak 15 yıldır izlenen aynı yol ve aynı yöntem artık usanç getirmiştir. Mutlaka ve çok acilen bir yöntem değişikliği getirilmelidir. Böyle giderse görüştüğüm bazı belediye başkanlarının da önümüzdeki yıllarda artık katılmayacağı yolunda beyanları olmuştur. İnsanların saçı ve tırnağı dahi zamanla uzayarak değişiklikler gösterirken Ordu gönlerinde hiçbir değişimin olmaması insanların da ilgisinin azalmasına neden olmaktadır. Ne tekim önceki yıllarda hemen hemen her gün içimde katılma arzusu olurdu. Bu sefer bir gün katıldım. Sonrasında içimden katılma isteği gelmedi. Katıldığım gün ise geçmiş yıllarda duyduğum heyecanı duyamadım. Hatta bu duygunun sadece bende değil başkaca katılımcılarda da olduğunu sorup öğrenince yeni bir model ve format ihtiyacının şart olduğunu düşünerek vurgulamak istedim. Bir de zamanlama sorunu yaşandığını gördüm. Bazı katılımcılar mevsimin kaydığını, yüksek kesimlerde hala fındık sorunlarının bitmediğini, İstanbul’daki Orduluların büyük bir kesiminin hala memlekette olduğunu, Kasım ayının bu etkinlik için daha uygun olduğu görüşünü ileri sürmüşlerdir. Kısacası bir kez daha yineleyerek söylemek isterim ki yönetimdeki arkadaşların iyi niyetine sözüm yoktur, Ancak bir format yeniliği olmadığı taktirde Kayseri sucuğu, Urfa çiğ köftesi bu etkinliğin sonunun gelmesine neden olabilir. Senede bir kez bile olsa İstanbul’da yaşayan Ordulular olarak birbirimizi görmekten mahrum kalabiliriz.